Czytaj resztę wpisu »

Reklamy

wierzbicki_żeromiński_foto

Czytaj resztę wpisu »

Czytaj resztę wpisu »

borek

  • Dlaczego Joey Abell został rywalem Tomasza Adamka?
  • Czy były prowadzone negocjacje z Erikiem Moliną?
  • Jaką najwyższą kwotę usłyszał Mateusz Borek od pięściarza lub jego promotora, któremu zaproponował występ na Polsat Boxing Night?
  • Którą walkę na Polsat Boxing Night w Częstochowie było najtrudniej dopiąć?

Czytaj resztę wpisu »

tomasz narkun

Czytaj resztę wpisu »

martin lewandowski

fot. S. Rudnicki
Czytaj resztę wpisu »

Wilder-Ortiz-Official-Poster

Czytaj resztę wpisu »

gromadzki

Gdy ogląda się pojedynki Tomasza Gromadzkiego, to można odnieść wrażenie, że jego taktyka na walkę zamyka się w dwóch słowach – zrobić zadymę. Jest Gromadzki, są grzmoty i pioruny. Tak było ostatnio w Zgorzelcu. Pseudonimu „Zadyma” dorobił się w czasach szkolnych, bo już w gimnazjum musiał używać pięści. Pięściarz ze Śląska na co dzień prowadzi zakład pogrzebowy, ale za moment będzie zamykał ten biznes. Chce postawić tylko na boks, bo jak twierdzi, teraz ma swoje pięć minut.

****

Zdajesz sobie sprawę z tego, że 24 lutego 2018 roku zapisałeś się w historii? Andrzej Kostyra, który komentował twoją walkę z Wojciechem Wierzbickim stwierdził, że rozpętaliście w ringu Trzecią Wojnę Światową.

Miło słyszeć takie słowa. Rok temu, gdy walczyłem z Pawłem Rumińskim mówiono, że takie pojedynki rzadko się zdarzają na polskich ringach. Tam był cios za cios. Pan Kostyra mówił w trakcie komentarza, że walka odbywa się według Kodeksu Hammurabiego. W Zgorzelcu było podobnie, zrobiliśmy z Wojtkiem niezłe show. Mimo że jestem trochę poobijany i mam kilka siniaków, to cieszę się, że po ostatniej porażce wróciłem w dobrym stylu. Zresztą, gdy wygrywa się walkę, to wszystko jakoś mniej boli.

Czy zrobienie zadymy to jest najważniejszy punkt twojej taktyki na walkę?

Nie, nie. Oczywiście były takie pojedynki, w których nic mi nie wychodziło, więc wpadałem i robiłem swoje. W walce z Wierzbickim to była kontrolowana zadyma, czyli cały czas zachowywałem trzeźwość umysłu, wiedziałem co robię i gdzie biję. Gdy czułem, że jestem zmęczony, to uciekałem na boki, uderzałem po unikach, odbijałem się od lin i schodziłem mu pod ręką. Z walki na walkę nabieram coraz większego doświadczenia. Robię zadymę, bo ludzie to lubią, ale wydaje mi się, że pod względem technicznym walczę coraz ładniej.

Mariusz Grabowski wypłacił ci już bonus za walkę?

Nikt mi osobiście o żadnym bonusie nie mówił. Słyszałem, że komentatorzy w trakcie transmisji coś o tym wspominali. Z panem Mariuszem Grabowskim nie rozmawiałem o premii, nie chciałem mu zawracać głowy zaraz po gali. Teraz cieszę się ze zwycięstwa, ale w najbliższym czasie odezwę się do promotora i może poruszę ten temat.

Wypiłeś po walce jakieś piwo z Wojtkiem Wierzbickim?

Spotkaliśmy się na bankiecie, pogadaliśmy w fajniej atmosferze, ale piwa nie piliśmy. Między mną a Wojtkiem nie było złej krwi, nie ubliżaliśmy sobie przed pojedynkiem, a mimo to weszliśmy do ringu i daliśmy z siebie wszystko. Nam chodziło o sport i widowisko. Kibice to docenili, bo po walce wiele osób gratulowało mi dobrego występu. Nawet ci, którzy trzymali kciuki za mojego rywala.

Jesteś chyba jedynym na świecie pięściarzem zawodowym, który jest właścicielem zakładu pogrzebowego.

Zaraz będę byłym właścicielem, bo rezygnuję z firmy i stawiam na boks. Mam teraz swoje pięć minut i muszę podejść do boksu bardziej profesjonalnie. Trudno mi jest połączyć prowadzenie zakładu pogrzebowego ze sportem. Czasami odpuszczałem zajęcia, bo musiałem coś zrobić w firmie, innym razem urywałem się z pracy, żeby zrobić trening. Zdarzało się, że będąc na treningu, myślałem o firmie i stu innych rzeczach, brakowało koncentracji. W sporcie ważna jest regeneracja, a ja od poniedziałku do piątku działałem na wysokich obrotach, od godziny 6 do 22 byłem poza domem. Teraz to zmieniam.

Prowadzenie zakładu pogrzebowego to chyba nie jest proste zajęcie?

Interes szedł różnie, ostatnio nawet przynosił straty, ale ogólnie poprzedni rok był dobry. Nie zrobiłem jednak wszystkiego, żeby rozwinąć firmę, bo nie da się robić pięciu rzeczy na sto procent. Ja też nie jestem typem człowieka, który będzie jeździł i czekał przy szpitalach na ludzi, którzy stracili bliskich i ich nagabywał. Nie chcę tego robić, bo to gryzie się z moim sumieniem i wychowaniem. Wolę zamknąć zakład i poświęcić się boksowi.

A boks zawodowy to jest ciężki kawałek chleba?

Każdy sport, gdy chce się go uprawiać na wysokim poziomie, to są wyrzeczenia, godziny treningów, bólu, płaczu i kontuzji. Wszędzie jest ciężko, samo życie. Ale ja na życie nie mam zamiaru narzekać.

Kiedy zmieniłeś swoje nastawienie i uznałeś, że trzeba postawić tylko na boks?

Ta myśl już od jakiegoś czasu kiełkowała w mojej głowie. W Częstochowie dostałem walkę na gali z Tomkiem Adamkiem, to była dla mnie duża sprawa. Były mistrz świata walczył na tym samym ringu co ja, byłem z nim na jednym plakacie. Pomyślałem wtedy, że wielu pięściarzy marzy o występie na takiej gali. I wtedy doszło do mnie, że nie mogę robić niczego na pół gwizdka. Zresztą mam taki charakter, że nie lubię odpuszczać. Jeżeli wychodzę do ringu nieprzygotowany na sto procent, to gryzie mnie sumienie, że nie zrobiłem wszystkiego, żeby wygrać walkę.

Z pracy na bramce też rezygnujesz?

Na bramce stałem, gdy musiałem łatać dziurę budżetową, bo zakład pogrzebowy dopiero w trzecim roku działalności zaczął przynosić jakieś zyski. W lokalach dorabiałem w weekendy. Zaczynałem o godzinie 21, kończyłem o 6. Przed walkami unikałem tej pracy, bo nieprzespane noce źle wpływały na mój organizm. Teraz sponsorzy pomagają mi na tyle, że nie muszę stać już na bramkach.

Twój tata do emerytury pracował na kopalni. Ciebie nie ciągnęło w tym kierunku?

Myślałem o tym, ale już od czasów amatorskich wiedziałem, że etat na kopalni utrudni mi uprawianie sportu, bo pewnie trudno byłoby mi połączyć pracę z treningami czy wyjazdami na zawody. Tak układałem życie zawodowe, żeby samemu decydować o swoim grafiku. Dlatego też zdecydowałem się na zakład pogrzebowy. W domu nie było żadnych nacisków, żebym na chleb zarabiał pod ziemią. Rodzicom bardziej zależało na tym, żebym skończył studia. Niestety, nie udało mi się tego zrobić, bo często wyjeżdżałem na różne zawody, obozy i ciągle opuszczałem zajęcia. W końcu dałem sobie spokój z nauką.

Rodzice byli zadowoleni, że ich syn wziął się za sporty walki?

Nie byli zachwyceni. Mama jest pielęgniarką, naoglądała się ludzi po wypadkach czy pobiciach, więc nie chciała, żebym dostawał po głowie. Zrobiłem rodzicom trochę na przekór i poszedłem swoją drogą. Chciałem powalczyć o marzenia. Gdy za kilka lat usiądę w fotelu, to przynajmniej nie będę żałował, że nie spróbowałem. Nawet, jeżeli nie zrobię wielkiej kariery, to chociaż powiem sobie: Tomek, byli lepsi, może zdolniejsi, ale próbowałeś. A wracając do rodziców, to dzisiaj są moimi największymi kibicami, czasami nawet sponsorami. Jeżdżą na wszystkie moje walki.

O co dokładnie chodzi z programem „Testy klubów”, który wymyśliłeś?

Ten pomysł powstał, gdy miałem problem ze zorganizowaniem sparingpartnerów. Dzwoniłem do klubów sportowych i prosiłem, żeby wystawili sześciu najlepszych zawodników przeciwko mnie. Jechałem do danego klubu i robiłem sparingi, po rundzie z każdym z wybranych chłopaków. Zabierałem ze sobą kamerę, wszystko nagrywałem, a na koniec wystawiałem recenzję temu klubowi. Powstało kilka odcinków. Tak poradziłem sobie z brakiem sparingpartnerów. To jest dobre rozwiązanie, bo tych rywali jest wielu, każdy ma inny styl, więc dla mnie to też jest nauka i nowe doświadczenie.

Po ostatniej wygranej podskoczyły twoje notowania. Co dalej, kogo bierzesz na celownik?

Chodzi mi po głowie walka z Mateuszem Trycem. Ponoć wyzwał mnie na pojedynek, ale prawda jest taka, że podczas gali w Ełku jego promotor napisał tweeta, którego w studio przeczytał pan Borek. Promotor Tryca proponował, żeby w puli było 50 tysięcy złotych, wygrany miał brać wszystko. Tylko nie było wyjaśnione, kto wykłada pieniądze na stół. Potem temat ucichł. Napisałem ostatnio Mateuszowi pod jego postem na Facebooku, gdzie do wygrania były jakieś ciuchy, że nie chcę dresu, ale zróbmy walkę. Odpisał mi, żebym najpierw odbudował się po przegranej. Odbudowałem się, więc ponawiam swoją propozycję.

W takim razie w trakcie rozmowy z promotorem wspomnij nie tylko o bonusie za walkę z Wierzbickim, ale naciskaj też na konfrontację z Trycem.

Chciałbym z nim walczyć na neutralnym terenie, czyli nie na gali organizowanej przez Mateusza promotora, ani na gali Tymexu. Najlepiej byłoby spotkać się w ringu na Polsat Boxing Night. Myślę, że dopiero walka z Trycem, który bije mocno, też się nie cofa, byłaby Trzecią Wojną Światową. Możemy stworzyć piękne widowisko bokserskie. On byłby faworytem, ale warto pamiętać, że ja wygrywałem wszystkie pojedynki, w których robiłem za underdoga.

Skąd w ogóle wziął się pseudonim „Zadyma”?

Na Śląsku chodziłem do gimnazjum, które nie cieszyło się dobrą opinią. Pamiętam, że w jakimś programie telewizyjnym mówili nawet, że to najgorsza szkoła w Polsce. Dosyć często musiałem się bić. Byłem mały, trochę gruby, na dodatek nosiłem okulary, więc chętnych do zaczepiania mnie nie brakowało. A ja się nie dawałem. Zawsze powtarzałem, że wstydem nie jest dostać wpiedziel, ale wstydem jest się nie postawić. Nie chciałem być ofiarą. Zazwyczaj ci, którzy ze mną zaczynali, źle kończyli. Potem mówili, że gdzie się nie pojawiłem, to była zadyma. Ksywka została, bo w ringu walczę tak samo jak na podwórku.

Nie myślałeś o przejściu do MMA? Ostatnio wielu pięściarzy o tym wspomina. W oktagonie też mógłbyś robić zadymy.

Próbowałem MMA, trenowałem bodajże z osiem miesięcy, ale jakoś ten sport mnie nie wciągnął. Ja w ogóle walczyłem w siedmiu dyscyplinach, w pięciu byłem mistrzem Polski, zdobywałem też puchary. Po walce z Wierzbickim pomyślałem nawet, że rewanż moglibyśmy zrobić w K-1. W razie czego trzeci pojedynek między nami może być w MMA.

Co przedstawia tatuaż, który masz na brzuchu?

Jak to co? Zadymę. Mówię poważnie. Widać na nim człowieka, wokół niego biją pioruny, są grzmoty i jakieś szczątki latają. Jak wchodzę do ringu, to przecież jest tak samo, wszystko jest zniszczone (śmiech). Taki już mam charakter, zawsze zostawiam serce między linami.

Rozmawiał: Krzysztof Smajek

Zrzut ekranu 2018-02-11 o 13.03.51

Czytaj resztę wpisu »

Zrzut ekranu 2018-01-22 o 20.57.17

Adam Kownacki wszedł do ringu w Barclays Center i wykonał swoją robotę. Załatwił Kiladze bez wydawania reszty. Przed Polakiem coraz większe pojedynki. Czy to już czas na konfrontacje z gigantami wagi ciężkiej?

„Babyface” nie był do końca zadowolony ze swojej postawy, bo przyjął sporo ciosów i kończył pojedynek z rozwalonym nosem. Miał jednak walkę pod kontrolą, Iago Kiladze już od czwartej rundy szukał drzwi wyjściowych. – Adam przyjął sporo ciosów na własne życzenie, bo był za pewny siebie. Jego waga świadczy o tym, że zlekceważył rywala. Nie można mu jednak niczego zarzucić. Nie potraktował Kiladze poważnie, ale miał do tego prawo, bo Gruzin nie gra w jego lidze. Walka to potwierdziła – mówi w rozmowie z Po Gongu Maciej Miszkiń.

Szukamy kolejnego rywala dla Kownackiego

„Babyface” przed pojedynkiem z Kiladze nie przejmował się zbytnio dietą, na wagę wniósł prawie 118 kilogramów, czyli o osiem więcej niż przed walką z Arturem Szpilką. W rozmowie z Onetem tłumaczył, dlaczego tych kilogramów było tak dużo: Pół roku przerwy, stres przed walką. Ja mam tak, że nie piję, nie palę, nie biorę narkotyków, ale gdy się stresuję, to zaczynam podjadać. Najgorzej, jak w grę wchodzą słodycze. Wtedy zanim człowiek się zorientuje, to już ma 20 funtów do przodu.

Po walce z Kiladze zaczęły się spekulacje dotyczące przyszłości Kownackiego. Wybraliśmy kilku potencjalnych przeciwników dla Adama. Z którymś z tych panów może wejść on do ringu w niedalekiej przyszłości. Oddajemy głos Maciejowi Miszkiniowi, który charakteryzuje potencjalnych rywali Kownackiego i ocenia szanse polskiego pięściarza w konfrontacjach z nimi:

Gerald Washington. To jest poprawny pięściarz, ale nie ma ani jednego elementu na bardzo wysokim poziomie. Atleta, ale mięśnie częściej mu przeszkadzają w boksowaniu niż pomagają. Ma problemy kondycyjne, często staje przy linach i to byłaby idealna okazja dla Kownackiego, żeby skończyć go przed czasem.

Typ: Kownacki przed czasem w późniejszych rundach.

Charles Martin. Przypadkowo został mistrzem. Pas dostał w prezencie od losu, ale Anthony Joshua brutalnie go zweryfikował. Po tej walce Martin miał problemy osobiste. Na pewno potrafi mocno uderzyć, ale Kownacki potrafi uderzyć i przyjąć. Tego Martin już nie umie.

Typ: Kownacki przez TKO.

Jarrell Miller. To jedna z najbardziej ekscytujących walk, jaką można zrobić z udziałem Kownackiego. Panowie mają podobne style, Miller też idzie jak czołg do przodu. Ostatnio Amerykanin męczył się z Mariuszem Wachem, zwyciężył tylko dlatego, że Polak rozwalił sobie rękę.

Typ: Lekkim faworytem byłby dla mnie Kownacki, ale to typowa walka na przełamanie. Kto pierwszy skruszy rywala, ten wygra.

Dominic Breazeale. Na miejscu Adama unikałbym tego gościa. Amerykanin ma świetne warunki fizyczne, bardzo dobrze boksuje ciosami prostymi. Mimo gabarytów dobrze pracuje na nogach, ma doświadczenie w pojedynkach z mocnymi rywalami. Kownackiemu walka z Breazeale’em nie da większego splendoru i pieniędzy niż konfrontacje z Martinem, Millerem czy Washingtonem. Nie ma sensu ryzykować, odstawiłbym tego rywala na dalszy plan.

Typ: Lekkim faworytem Breazeale.

Izu Ugonoh. Izu jest po długiej przerwie, nie lubi rywali wywierających presję. Nie byłby w stanie utrzymywać Kownackiego na dystans przez 12 rund. Ich walkę można sprzedać w Polsce i USA. Tu i tu wygenerowałaby zainteresowanie. W Stanach obaj uchodzą za bezkompromisowych pięściarzy. O Ugonohu wyrobili sobie taką opinię po jego konfrontacji z Breazeale’em.

Typ: Kownacki przed czasem.

Dillian Whyte. To druga, obok konfrontacji z Millerem, najbardziej ekscytująca walka z udziałem Adama. Whyte ma za sobą ringowe wojny, więc byłby gotowy na kolejną. Z Chisorą dali świetną walkę, tam były mocne wymiany. Whyte potrafi przyjąć i mocno oddać. Pytanie, czy wytrzymałby tempo narzucone przez Kownackiego. Wydaje mi się, że w tym momencie są małe szanse na taki pojedynek, bo Whyte zyskał uznanie na rynku i szykowany jest do walki za dużą kasę. Może Eddie Hearn będzie chciał go wypromować w USA. Jeśli tak, to wątpię, by użył do tego Kownackiego.

Typ: Nie wiem, na kogo postawić, walka 50/50.

Deontay Wilder. Chyba jest za wcześnie na taką walkę dla Adama. Wilder to dynamiczny, niebezpieczny i mocno bijący facet. Niby jest niesprawdzony, ale ja Wildera postawiłbym przed Joshuą. Kownacki nie miałby zbyt wielu argumentów w tej konfrontacji.

Typ: Wilder przez KO.

Na Wildera jeszcze przyjdzie czas

Kownacki po zwycięstwie nad Kiladze idzie dalej. Wkrótce okaże się, jakie plany wobec pięściarza z Brooklynu ma Al Haymon. Nie można wykluczyć, że „Babyface” niebawem dostanie walkę o mistrzostwo świata. – Jeśli Kownacki będzie mądry, to na razie, mimo że kasa kusi, odrzuci oferty walk z gigantami królewskiej kategorii. Ma na to czas. – pisze w swoim felietonie Mateusz Borek.

Po co teraz Adamowi konfrontacja z Wilderem? – zastanawia się Miszkiń i dodaje: Nie ma sensu rwać się za wszelką cenę do takiego pojedynku. Kownacki w drodze po pas może stoczyć jeszcze 2-3 walki. Na przykład: z Martinem czy Washingtonem. Przy okazji może zarobić bardzo dużo pieniędzy, podnieść swoje umiejętności i dalej się promować. Dopiero potem może skusić się na złoty strzał w postaci konfrontacji z Wilderem czy Joshuą.

Trochę innego zdania jest Steve Farhood, który komentował walkę Kownackiego z Kiladze. Ekspert Showtime uważa, że „Babyface” nie powinien zbyt długo zwlekać z dużym pojedynkiem. Farhood twierdzi, że braki w defensywie w końcu odbiją się na Kownackim. – Adam, gdy przystosuje się do szybkości rywala, to widzi jego ciosy, często odprowadza je skrętem głowy, nastawieniem czoła czy balansem tułowia. Czyli te ciosy nie wyrządzają mu takiej szkody, jak się wielu osobom wydaje. Nie martwiłbym się mocno o jego uszczerbek na zdrowiu – kończy Miszkiń.